Stefan M. Żarów w słowach skierowanych
do czytelnika pisze:
Oddając w Państwa ręce ten zbiór wierszy w większości publikowanych w
czasopismach literackich, almanachach, antologiach i na portalach poetyckich,
mam na uwadze czas w których one powstały na przestrzeni ostatnich burzliwych
lat. Okres dwóch dekad obecnego wieku, początkowo spokojny można by rzec
bezpieczny na wskroś idylliczny z prognozowanym ,,Końcem historii’’ ogłoszonym
w słynnym eseju przez Francisa Fukuyama, w formule nawiązującej w swym
założeniu do heglowskiej wizji powszechnego postępu, został zweryfikowany
wydarzeniami o znaczeniu globalnym jak pokazał rozwój sytuacji
geopolitycznej: masowa emigracja z południa do Europy, pandemia Covid -19 (utwory
poświęcone temu zagadnieniu znalazły się w zbiorze Mensura Hominis dziennik
małopandemiczny). Wspomnieć należy konflikty bliskowschodnie, następnie
działania militarne za naszą wschodnią granicą na skalę niemającą precedensu od
1945 roku. Dodając do tego niekorzystne procesy makroekonomiczne, degradację
środowiska naturalnego otrzymujemy zbiór niewiadomych przed którymi staje każdy
z nas.
Dalej we fragmencie eseju pt. ,,Odhumanizowanie bytu” czytamy: Żyjemy
w poczuciu dziejowych zmian, mentalnie pozostajemy epigonami przeszłości,
bardziej lub mniej świadomie płynąc nurtem wyżłobionym przez płynną
ponowoczesność. Idee, które ukształtowały naszą osobowość nadal wywierają
istotny wpływ na ogląd i spostrzeganie otaczającej nas rzeczywistości. Czy mamy
wewnętrzne odczucie kształtowania kultury dwudziestego pierwszego wieku, stojąc
wobec wyzwań rozwoju nauki i powszechności wirtualnej informacji, na ile
obudowujemy kulturowo rozpowszechniający się model homoelektronikusa, a może
pochłonie nas konglomerat przyzwyczajeń – przywar towarzyszących jednostce
ludzkiej od zarania jej uspołecznienia (…)
Stefan.
M. Żarów. Czytanie Wiatru. Wyd. Mieleckie Tow. Literackie. ss.112
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz