Bezsenność - Hudy Katarzyna

kiedy niepokoję  noc

podglądając ją przez okna

bosymi stopami budzę podłogi i dom

snuję się w półcieniach

pomiędzy dniem a dniem

czy wtedy mój rozum śpi

i jestem własnym duchem

przenikam się jak przez ścianę

nie czuję ciała lecz ból

czy bez reżimu umysłu

można o sobie zapomnieć

nie odwiedzać  choćby od święta

nie życzyć  miłego życia

nie pytać czy w porządku

gdy nocą wykradam się cicho
spod kołdry świadomości

czy wtedy mój rozum nie śpi

i kocem przykrywa me sny

Błogosławieni niewiedzący - Anita Róg

może zostanę ciutkę lepszym człowiekiem
kiedy będę żyć w niewiedzy

gdy nie dowiem się ile płatków
spadło z mojego polnego maku
ile łez anielskich może
wchłonąć ziemia gdzie był Eden
dlaczego odszedłeś nie zostawiając
nawet szelestu swoich kroków
w echu piosenki jesiennych liści

tym razem nie spłoszę tych nagich motyli
szukających kwiatów na naszej rozłące
podobno twoje szczęście w raju
trwało zaledwie kilka chwil matko Ewo
gdybyś tylko nie tknęła soczystej wiedzy
nie musiała odejść z krainy szczęśliwości
ja wciąż tylko pytam dlaczego

nie otrzymuję odpowiedzi
nie mogłam zameldować się w Edenie

Międzyczasie - Jakub Koza

Dzień wali się wokół nas 

duszony przez córkę mroku.
Zmęczony zegar jęczy przesuwając czas do przodu.
Nie może przerwać pracy-kwintesencji jego istnienia.
Myśli o przeszłości i przyszłości
nigdy o teraźniejszości.
Pamięta wszystko i wszystkich,
nie ukryjesz się.
On ciągle cię dręczy.
Biegnie i biegnie.
Ciągnie od tyłu za włosy.
Widzisz go kątem oka
starasz się z całych sił, aby cię nie wyprzedził
mówisz sobie, że o nim nie myślisz
a w międzyczasie
tak nie jest.

Kradnie twoje ja.
Jak nożyk robi delikatną dziurę w twoim worku piasku
usypuje się
kiedyś zwiotczeje.
A on i tak cię nie wyprzedzi,
tylko ty się nie zatrzymuj.

Ja i... - Anity Róg

stawiam wielokropek na końcu

każdego wyrazu wypisanego

na mojej twarzy

ścieram gumką oznaki ekspresji

to nie teatr

nie jestem marionetką

wiesz trudno być

pytajnikiem przecinkiem kropką

MUSIEĆ coś oznaczać

dać się interpretować

setkom nieznanych oczu

nie być kroplą w morzu

tworzymy zgraną parę

ja i wielokropek

crescendo każdej emocji

Cyfrowe notatki - Jakub Koza

Weneckie lustra

oni nas widzą

towarzyszą nam na każdym kroku

udajemy, że nie wiemy

nie widzimy.

Teraz też

obserwują Cię.

Też was widzę

tak, boję się.

Bez strachu byłbym zuchwalcem.

Nie lubię ryzyka

a jednak

cofam i rozpisuje,

znacie moje plany

nic nie wiecie...

Ja też

w tym świecie

nie jestem pewien kim jestem.

Zmiany muszą nadejść.

Soczewka - Justyna Żelazo

nauka starców z dnia na noc

staje się coraz bardziej dziadowska

nie przystaje do nowych formularzy czasu

tabelek coraz głębiej zawiłych

czy nie będzie

wzniesionych do góry paluszków

wzruszonych małych ramion

zielonej naiwności

w oczach maluszka

czy przestanie wiedzieć

że zwiastunem wiosny są klucze

wrzaskliwych ptaków

burzy - czarne brylanty

jaskółek

a wielki wóz raz jest nad a raz

obok jabłoni w ogrodzie?

to błahostka

pewnie mu wystarczy

wiosenny sale na wieszakach

chmurka z błyskiem pogody

odległe galaktyki

w soczewce monitora.

Myśl - Katarzyna Hudy

Usiadła mi myśl, na ramieniu niczym ptak

Znieruchomiałam, by  jej nie spłoszyć

Chwilę kręciła się, łapiąc równowagę,

Jedynie kątem oka mogłam zobaczyć,

jak jest delikatna i płochliwa

Z daleka, w pospiechu

nie można zauważyć jej uroku.

Stałam nieruchomo,

by nawet mrugnięciem oka jej nie spłoszyć

Tak bardzo chciałam ją zatrzymać,

by ją  zapamiętać.

Serce otworzyło mi się na oścież,

a podmuch wiatru i skrzypiące drzwi

spłoszyły moją ptaszynę myśli.

Zostałam z pustką w głowie

Legenda portowa - Stefan Żarów

W takie dni

zamglone

wysokich fal

pochłaniających światło

znika perspektywa

Flotylle porzucone w kipieli wód

majaczą o portach

dalekich rejsach

odkrytych wyspach

na oceanie czasu

Marynarze znużeni bezczynnością

przesiadują w tawernach

w milczeniu

bębniąc palcami po obślizgłych blatach stołów

oczekują na wyjście z portu

Trwa taniec

rekinów i zwykłych płotek

wokół przeciwległych kontynentów

opuszczone sterownie

puste cokoły przyszłych morskich wilków

Pewnego dnia

Inez zawiedziona czekaniem

porzuca zanurzający się balast

otwiera okno bezpieczeństwa

nakreśla linie nowego brzegu

Nad stajenką betlejemską - Krupa Ryszard

Nad stajenką betlejemską,

Gwiazdy jasny blask.

Panna Czysta rodzi Syna,

Panna pełna łask.

Uśnij Boża ma Dziecino

w żłóbku - kolebeczce swej.

Niech łzy z oczu Twych nie płyną,

błogosławić nam chciej.

Nie przyjęli Cię w gospodzie

- w domach chłodnych twierdz.

Jezu nowo narodzony

przyjdź do naszych serc.

Skrusz w nas pychę i obłudę,

duszy dodaj sił.

Ojciec zesłał Cię na ziemię,

by świat lepszy był!

Wolność - Auguatyn Barbara

Uczeni w pismach świętych
i mądrych przy blasku świec
kreślili jej nieuchwytny kształt

precyzyjnie odmierzali
siły przyciągania
nic nie mogło wymknąć się
spod oświeconych palców

dla uzyskania czystej formy
prawdę oddzielili od życia
ona jedna mogła zagrozić
nieomylności kapłanów

którzy odchodzili na bok
sami skazywali się na wzgardę
i miano barbarzyńców
wolność nie jest cnotą za życia

dopiero po śmierci
pobożne sępy
łapczywie wyrywają
relikwie

Znicz na zapomnianym grobie - Łysoń Katarzyna

Finalis Concerto - Stefan M. Żarów

                                      wspomnienie Janusza Kapuścińskiego
poeta
to samotny hobbit
strażnik ostatniego nokturnu
płodny szczep oliwnego ogrodu

sczytujący czas
który dla ciebie już nieistotnym epizodem

ziemskiej wędrówki
pomieszkiwania
pomiędzy swymi

dom
praca
rodzina
pejzaż rozpostarty pomiędzy skrzyżowaniem ulic
a listą uczniów szkolnego dziennika

niosłeś pofałdowaną pamięć
podręczników historii
skonfrontowany z otaczająca rzeczywistością
opisywałeś przeszłość w codziennych zmaganiach
z różnoraką materią.

Muzy poezji uwalniały cię ze schematu życia

...pewnego jesiennego przedpołudnia w parkowej scenerii
w Jasienicy Rosielnej słuchaliśmy głosu Twojej poezji zawieszeni na podeście wirujących liści Podkarpackiej Izby Poezji

Fantastyka - Justyna Żelazo

życie pod kołdrą

nużące kłótnie z brzuchem

przewidywalność podwyższonego ciśnienia 

przechowywanie kapsli 

i paragonów

jak rzeczy śmiertelnie

ważnych

marny przepis na chwałę

opatulone szczęście 

niknie w oczach

zatem lubimy umierać

liczy się każda apokalipsa 

prywatne czasy ostateczne

gdzie można stanąć do walki 

przechytrzać

kąsać

przeżyć tylko po to 

by nie umierać

ze strachu przed Niczym.

Wieczorna bukolika - Michalski Zbigniew

wieczór z wprawą magika rozsypał ciszę

w przepastnych płucach świata
wśród rozstajów i pejzaży zaokiennych

Morfeusz pląsa lekko na palcach

zmęczony czas usypia bez pytania
o czym rozprawiają spadające gwiazdy

których światło pokrywa ciemność

urokliwą patyną

wczorajsze rozterki zawstydzone
wyszły znienacka trzaskając drzwiami
płyciutka noc śpiewa bluesa
zapełnia sen świata wyrazistą fabułą

bezsenność niczym naga gołąbeczka

grucha przed mymi oczyma

myśli bezwstydnica

że wreszcie chwyciła wołu za rogi

gdy tymczasem to tylko zając

Podszewka osobowości - Stefan Żarów

nie dostrzegam okna poprzez które mógłbym dojrzeć jutro
dawniej wystarczyło uchylić okiennice a wpadały lata
teraz wszystko przysłania ściana
wypełnia mój mikrokosmos
już nie czytuję klasyków Jesienina
przeminęły fascynacje „Dżumą” czy pierwotnym kalectwem
„W poszukiwaniu straconego czasu”
egzystencjalizm przeżarł moje ciało doświadczam go aż nadto
można by rzec znam go z autopsji
z biernego oglądacza stałem się jego codziennym uczestnikiem
byt ukształtował moją postawę
ona i moje psyche koegzystują w zupełnej symbiozie…

Wiosna - Kłaczyńska Joanna

Po dywanie kwiatów

powoli

w orszaku trzech ogrodników

nadchodzi Ona

Królowa Wiosny

w sukni z bladoróżowych

kwiatów jabłoni

ze złotych mleczów koronie

bukiet konwalii

pachnące berło

trzyma w dłoni.

Nad nią skrzydlaci heroldowie

hymny życia śpiewają

wokół świat się zieleni

ogrody rozkwitają.

Ci co wiosny nie czują

zimna Zośka mówią o Zosi.

A Zofia gorącym sercem

ciepło przynosi.

Antyrealność - Róg Anita

pokroiłam moje myśli

przystroiłam w słowa

wyliterowałam się

podałam ci to na obiad

na krwistoczerwonej tacy

poprosiłeś o dokładkę

wystarczyło mi tylko

jedno spojrzenie i już wiem

wiem że nic z tego nie zostało

zebrałam resztki

po nadgryzionych cyfrach

niestrawionych przez zegar

układam je w stos

podpalam

stoję obok

czy zajmą w końcu

moje antyrealne

myśli

Jesienią - wiersz Izy Trojanowskiej z "Babińca Literackiego"

martwię się o drzewa

o tej porze roku mają bezbronne ramiona

jeszcze niedawno dźwigały mięsiste brzoskwinie

krwiste czereśnie ciążyły ku ziemi

a pełne soku jabłka same rwały się do rąk

teraz cierpią na niechcianą nagość

gałęzie wykrzywiają się w grymaśne pałąki i trzeszczą

pod naporem każdego zbyt napastliwego podmuchu

a ja boję się że są tak słabe jak ciało anorektyczki

mogłabym pomóc

objąć osłonić nabrać wiatru w usta

ale po drugiej stronie szyby

umiem tylko mocniej wbijać ramiona w fotel

znakomicie naśladować pejzaż

Tam gdzie piętrza się polarne zorze

Pamięci Mieczysława Działowskiego

odszedłeś bezszelestnie

tam gdzie

piętrzą się polarne zorze

sny niespełnione płaczą

teraz przed Tobą

imponująca przestrzeń

nowy przydział

wyznaczy Ci Najwyższy

drzewo wieczności

zaszeleści liśćmi swymi

bo wśród żywych

wzlatywałeś wysoko

na trajektorii doli

pokonałeś wiele kryzysów

wierząc że doczekasz

chwały niebios

za to nasz Stwórca

Cię po królewsku przyjmie

bo zasłużyłeś

zacny Przyjacielu

Intrerpunkcja

żyjemy po przecinku

bojąc się by nie po

pauzie czy kropce

interpretujemy myślniki

średniki pytajniki i inne

znaki intencjonalne

stojące NAM na DRODZE

czasem zastanawiam się

czy tylko po to by

od nowa prać te same brudy

które SĄ jak NIEZAPOMINAJKI

ludzie zmieniają styl pisma

ciężko wyczuć te obce istoty

dlatego może lepiej

żyj po przecinku